Yıllardır aynı köyde yaşayan yaşlı bir adam vardı. Her yılbaşında yeni bir defter alır, hayatını düzene koymaya çalışırdı.
İlk sayfaya umutlarını yazardı:
“Bu yıl daha mutlu olacağım.”
Birkaç sayfa sonra aynı şikâyetler başlardı:
“Yine kırıldım… Yine kandırıldım… Yine erteledim…”
Bir yıl geçti, bir yıl daha geçti…
Defterler değişiyor gibi görünüyordu ama aslında hep aynıydı. Çünkü yazan el aynı alışkanlıklarla hareket ediyor, aynı korkulara sarılıyor, aynı hataları tekrar ediyordu.
Bir gün köyün bilgesi ona şöyle dedi:
— Yeni bir sayfa açmak güzel şeydir. Ama sayfalar değişirken düşüncelerin değişmiyorsa, o sayfa da kısa sürede eskir.
Yaşlı adam şaşırdı:
— O zaman ne yapmalıyım?
Bilge gülümsedi:
— Bazen sorun sayfada değildir. Sorun, yıllardır taşıdığın defterdedir. Aynı öfkeler, aynı korkular, aynı bahaneler… Onları bırakmadan hiçbir yeni başlangıç gerçekten yeni olmaz.
O gün adam eve döndü. Eski defterlerini çıkardı. Sayfaları tek tek çevirdi. Her satırda aynı hikâyeyi gördü.
Sonra hepsini kapattı.
Ertesi sabah yeni bir sayfa açmadı.
Yeni bir defter aldı.
Ve ilk satıra şunu yazdı:
“Değişim, yeni bir günle değil; yeni bir bakış açısıyla başlar.”
Çünkü defter aynı olduğu sürece, yeni bir sayfa açmanın pek önemi yoktur. Bazen gerçekten ilerlemek için sayfayı değil, defteri değiştirmek gerekir.
Hayatta bazı yükler taşınmak için değil, bırakılmak içindir. Yeni başlangıçlar bazen bir kapıyı açmakla değil, eski kapıyı tamamen kapatmakla mümkün olur.
Haluk Cangökçe
03.06.2026
