BAZILARI SERVETİYLE SINANIR..

Birini konuşmak kolay…
“Şunun şu kadar dairesi var, bunun bu kadar arsası…”
Dilin kemiği yok ya, say babam say…

Ama insanın zoruna giden şu:
Başkalarının servetini santim santim ölçenler,
kendi vicdanını gramla tartmayı hiç denemiyor.

Adamın yüzlerce dükkânı varmış…
İyi de senin kaç metrekarelik kalbin var?

Bankasında milyonlar varmış…
Peki senin defterinde kaç hayır yazıyor?

Dönümlerce arsası varmış…
Sen, bir avuç iyiliği kaç dönüme sığdırabildin?

Zekât dediğin şey, sadece zenginin cebinden çıkan para değildir.
Fakirin duasında, yetimin yüzünde, komşunun kapısında yankılanan bir imtihandır.

Herkes başkasının hesabını soruyor…
Ama kimse kendi hesabına bakmıyor.

Şimdi dürüst olalım…
Bu satırları okuyan herkes, bir anlığına kendine dönsün:

“Ben bugüne kadar kaç kez gerçekten zekât verdim?”

Gösteriş için değil…
İçimden gelerek…
Kimse bilmeden…

İşte mesele tam da burada başlıyor.

Çünkü bazıları servetiyle sınanır…
Bazıları da vicdanıyla.

Ve inanın…
İkinci sınav, birincisinden çok daha ağırdır.