Cehennemin Kapıları Açıldı
Artık gücü gücü yetene.
Kuvvetli olan, zayıf olanı parçalayıp yiyecek.
Bu bir masal değil.
Bu bir kehanet de değil.
Bu, göz göre göre normalleştirilen bir düzenin çıplak tarifidir.
Artık hak, hukuk, merhamet; güçlülerin dilinde süs kelimesi, zayıfların hayatında lüks oldu. Kurallar, yalnızca itiraz edemeyenler için var. Terazi, güçlünün elinde eğri; adalet, sesi en çok çıkanın cebinde bozuk para.
Cehennemin kapıları açıldığında ateşten duman yükselmez önce.
Önce kelimeler yanar.
“Vicdan” unutulur, “ayıp” eskir, “utanma” alay konusu olur.
Sonra gözler körleşir: Güçlünün yaptığına “strateji”, zayıfın savunmasına “suç” denir.
Kuvvetli olan yalnızca yumruğuyla vurmaz artık.
Algısıyla ezer, sessizliğiyle boğar.
Zayıf olanın sesini kısmak için kanuna gerek kalmaz; kalabalık yeter, korku yeter, linç yeter.
Bu düzende kurtlar açtır.
Ve sürüye “doğa kanunu” diye anlatılır bu açlık.
Sanki başka bir yol hiç var olmamış gibi.
Oysa cehennem dediğimiz şey, ateşten çok alışkanlıktır.
Zulme alışmak…
Haksızlığa omuz silkmek…
“Bana dokunmuyor” diyerek başını çevirmek…
Kapılar işte böyle açılır.
Bir sabah değil; her gün, azar azar.
Ve unutmayalım:
Bugün parçalayan yarın daha aç olur.
Bugün alkışlayan yarın sıraya girer.
Cehennem doymaz; yalnızca sıra değiştirir.
Mesele güçlü olmak değil.
Mesele gücü neye dönüştürdüğündür.
Çünkü tarih şunu defalarca yazdı:
Güç, vicdanla birleşmezse;
Eninde sonunda herkesi yakar.
Haluk Cangökçe
Ankara 11.01.2026
