DANS EDENLERİN UNUTTUĞU TARİH…

Dans Edenlerin Unuttuğu Tarih

Kolombiya sokaklarında dans ederek, şarkılar söyleyerek ABD’nin Venezuela’ya yönelik askeri müdahalesini alkışlayanlara bir çift sözümüz var.
Bugün sevinç çığlıkları atanlar, dün başkalarının yıkımına alkış tutanlarla aynı safta durduklarını fark etmiyorlar.

“Nicolas Maduro gitti, karısı Cilia Flores alıkonuldu” diye bayram yapanlar…
Bu film size hiç tanıdık gelmiyor mu?

Kaddafi Gitti, Libya Bitti

Bir zamanlar Muammer Kaddafi devrildiğinde de meydanlar dolmuştu.
“Özgürlük geldi” diye sevinenlerin ülkesinde bugün devlet yok, hukuk yok, güvenlik yok.
Libya, kabile savaşlarının, köle pazarlarının ve yabancı silahların oyun alanına döndü.
O gün alkışlayanların çoğu bugün ya mülteci, ya mezar taşına isim oldu.

Saddam Gitti, Irak Paramparça

Aynı sahne Saddam Hüseyin için oynandı.
Heykeller yıkıldı, alkışlar yükseldi, “demokrasi geliyor” dendi.
Sonuç?
Irak; mezhep savaşları, terör örgütleri, işgal ve milyonlarca ölü…
Bugün hâlâ toparlanamayan bir ülke.

ABD Müdahalesi = Kurtuluş Masalı

Bu yüzden soruyoruz:
ABD’nin girdiği hangi ülke daha huzurlu, daha bağımsız, daha zengin oldu?
Venezuela’da da senaryo aynı:
Önce yaptırım, sonra kaos, sonra “insani müdahale” yalanı…
En sonunda petrol, maden ve siyaset Washington’un kasasına; açlık, iç savaş ve göç ise halka kalır.

Bugün Dans Edenler, Yarın Ağlar

Kolombiya’da sokaklarda oynayan Venezuelalılar, aslında kendi ülkelerinin mezar taşına halay çekiyor.
Bugün Maduro’ya sövenler, yarın ülkesizliğe, kimliksizliğe, bitmeyen yoksulluğa sövecek.
Ama o gün geldiğinde ne ABD onları hatırlayacak ne de alkış tuttukları efendiler.

Son Söz

Bir liderin gitmesine sevinmek kolaydır.
Zor olan, yerine ne geleceğini düşünmektir.

Kaddafi gitti; Libya yok oldu.
Saddam gitti; Irak dağıldı.

Şimdi aynı alkışı Venezuela için tutanlara not düşelim:
Tarih, alkışlayanları değil; aklını kullananları haklı çıkarır.