DÜNYA ZEVKLERİ GEÇER…
İnsan, çoğu zaman kalıcı olanla değil, geçici olanla meşgul olur. Oysa hayat dediğimiz bu uzun gibi görünen yolculuk, aslında bir göz açıp kapayıncaya kadar geçip giden kısa bir misafirliktir. Dünya zevkleri; mal, makam, şöhret ve hevesler… Hepsi bir gün silinip gider. Ne servet kalır elde, ne alkış sesleri kulakta… Geriye sadece yaşanmışlıkların özü, yani insanın yaptığı iyilikler ve taşıdığı iman kalır.
İnsanoğlu, eline geçen nimeti ebedî zanneder. Bir ev alır, “artık tamam” der. Bir makam elde eder, “bundan ötesi yok” sanır. Oysa zaman, her şeyi sessizce aşındırır. Gençlik yaşlılığa, sağlık hastalığa, varlık yokluğa dönüşür. Dünya, kimseye kalmadığı gibi, kimse için de durmaz.
En acı olanı ise, insanın bu geçiciliği bilmesine rağmen unutmasıdır. Her gün mezarlıkların yanından geçer ama sanki kendisi hiç o kapıdan girmeyecekmiş gibi yaşar. Oysa ölüm, en kesin hakikattir. Ne gecikir, ne erken gelir… Vakti geldiğinde kapıyı çalar ve hiçbir bahaneyi kabul etmez.
İşte tam bu noktada asıl mesele ortaya çıkar: İnsan, Azrail’i gördüğünde ne hissedecek? Korku mu, pişmanlık mı… yoksa bir tebessüm mü?
Dünya zevklerine aldanan, her şeyi bu dünyaya bağlayan kişi için ölüm; bir kopuş, bir kayıp, bir karanlık gibi görünür. Çünkü onun sermayesi dünyadadır. Ama hayatını anlamla, inançla ve iyilikle yoğuran biri için ölüm; bir son değil, bir kavuşmadır. O yüzden müjde, işte o kişiye verilir: Azrail’e gülümseyerek bakan insana…
Çünkü o bilir ki, geride bıraktıkları değil, yanında götürdükleri değerlidir. Yaptığı bir iyilik, döktüğü bir gözyaşı, ettiği bir dua… Hepsi onunla birlikte gider. Dünya zevkleri ise kapının dışında kalır.
Asıl akıllı insan, geçici olanı tanıyıp kalıcı olana yönelendir. Zevki inkâr etmez ama ona esir de olmaz. Dünyayı bir araç bilir, amaç değil. Çünkü bilir ki; bugün elinde olan her şey, yarın başkasının olabilir.
Son söz şudur:
Dünya bir gölgedir, peşinden koşan yorulur…
Hakikati anlayan ise, gölgeye değil güneşe yönelir.
Haluk Cangökçe
24.03.2026
