Bu söz, insan ilişkilerinde sıkça yaşanan bir gerçeği hatırlatıyor:
“Düşünceli olmak bazı insanların tabiatında yoktur. Beklentinizi büyütüp kendinizi üzmeyin. Çünkü insan, karakterinde olmayan bir şeyi uzun süre taşıyamaz. Üsteledikçe değişmezler; sadece siz yorulursunuz.”
Daha kısa ve vurucu bir versiyon:
“Düşünceli olmak bazı insanların tabiatında yoktur. Üstelemeyin… Gül açmayan daldan çiçek beklemek, sadece bekleyeni yorar.”
Ya da biraz daha sert:
“Düşünceli olmak bazı insanların fıtratında yoktur. Onlardan incelik beklemek, çölden gölge beklemek gibidir. Üstelemeyin.”
Bir gün yaşlı bir adam, yıllardır dost bildiği bir arkadaşına dert yanıyordu.
“Ne zaman hastalansam aramaz. Ne zaman sıkıntıya düşsem sormaz. Oysa ben onun en zor günlerinde hep yanında oldum.”
Yanındaki bilge kişi gülümsedi ve sordu:
“Hiç armut ağacından elma topladın mı?”
“Olur mu öyle şey?” dedi adam.
Bilge kişi devam etti:
“İşte bazı insanlardan düşünce, incelik ve vefa beklemek de buna benzer. Sen kendi karakterindeki güzellikleri herkeste arıyorsun. Oysa herkes aynı mayadan yoğrulmamıştır.”
Adam bir süre sustu.
Yıllardır kırıldığı, üzüldüğü, hayal kırıklığı yaşadığı anlar gözünün önünden geçti. Aslında karşısındaki insanlar değişmemişti. Değişmeyen şey, onun onlardan bekledikleriydi.
Bilge kişi son sözünü söyledi:
“İnsanları oldukları gibi kabul ettiğin gün huzur başlar. Düşünceli olmak bazı insanların tabiatında yoktur. Üsteleme. Çünkü olmayan bir şeyi vermelerini beklemek, hem onları hem seni yorar.”
O gün yaşlı adam önemli bir ders öğrendi:
Bazı insanlar kötü değildir; sadece sizin beklediğiniz kadar düşünceli değildir. Ve bazen huzur, insanları değiştirmeye çalışmaktan değil, onları doğru yere koymaktan geçer.
