GEL DE YAŞA….
Bir zamanlar mahallede kapı kilitlenmezdi…
Şimdi insan, kendi vicdanına bile kilit vurmak istiyor.
Bakıyorsun;
Ünvan büyüdükçe güven küçülmüş…
Makam yükseldikçe ahlak yerle bir olmuş…
Herkes bir şey olmuş ama
“İnsan” olmayı becerememiş.
Televizyonu açıyorsun, mide bulanıyor…
Sokağa çıkıyorsun, güven duygun darbe alıyor…
İki kelime sohbet edeyim diyorsun, herkes başka bir maskeyle konuşuyor…
Eskiden “ayıp” vardı…
Şimdi utanmazlık moda olmuş.
Eskiden “namus” vardı…
Şimdi kurnazlık alkışlanıyor.
Ve insan ister istemez soruyor:
Bu kadar kirin içinde temiz kalmak mümkün mü?
Mümkün… ama zor.
Çünkü artık düzgün olmak, akıllı değil “enayi” sayılıyor.
Ama yine de…
Bu düzenin kirine bulaşmamak, belki de son kalan zenginliğimiz.
Çünkü herkesin bozulduğu yerde bozulmayan olmak…
en büyük isyandır.
Ve biz…
Bu çürümüşlüğün ortasında hâlâ “doğru” kalabiliyorsak, kaybetmedik demektir.
Kime güveneceğiz?
Önce kendimize…
Sonra da hâlâ bozulmamış üç beş insana…
Az ama temiz…
Yeter de artar bile.
Haluk Cangökçe
19.04.2026
