HAYALLERİME ENGEL OLDULAR, BENDE YAZDIM…
Bazıları yürür.
Bazıları koşturur.
Bazıları ise başkasının yoluna taş koyar.
Ben koşamadım belki.
Ama taş koyanların gölgesinde kalmadım.
Çünkü kalemim vardı.
Hayallerime engel oldular.
“Olmaz” dediler.
“Yapamazsın” dediler.
“Sen kimsin?” dediler.
İnsan en çok da bu cümlelerin ağırlığını taşır.
Bir kapının yüzüne kapanmasından değil,
kapıyı kapatanın yüzündeki ifadeden yorulur.
Bazen bir sınavı geçemezsin.
Bazen bir göreve alınmazsın.
Bazen hakkın olanı alamazsın.
Ama asıl kırılma, hayalinin küçümsenmesidir.
Benim hayallerimi küçümseyenler oldu.
Ama şunu unuttular:
Engellenen insan susmaz.
Ya kabuğuna çekilir ya kaleme sarılır.
Ben kabuğuma çekilmedim.
Yazdım.
Çünkü yazmak, insanın içindeki yangını kelimelere emanet etmesidir.
Yazmak, haksızlığa bağırmadan direnmenin en asil yoludur.
Yazmak, “Beni susturamazsınız” demenin en sessiz ama en güçlü şeklidir.
Hayallerime engel olanlar şunu bilsin:
Bir insanın önünü kesebilirsiniz.
Ama düşüncesini zincire vuramazsınız.
Bir insanın makamını elinden alabilirsiniz.
Ama onurunu alamazsınız.
Bir insanın yolunu değiştirebilirsiniz.
Ama istikametini değiştiremezsiniz.
Benim istikametim hayaldi.
Ve hayal, insanın içindeki en dirençli cevherdir.
Belki yapmak istediklerimi yapamadım.
Belki olmak istediğim yerde değilim.
Ama şunu biliyorum:
Ben yazıyorum.
Ve yazan insan kaybetmez.
Çünkü yazan insan, hatırlanır.
Engelleyenler unutulur.
Bugün önümde duvar örenler yarın bir dipnot olacak.
Ama benim cümlelerim kalacak.
Hayallerime engel oldular…
Ben de yazdım.
Ve yazdıkça büyüdüm.
Haluk Cangökçe
26.02.2026
