HAYAT DEDİĞİN ŞEY MİSAFİRLİKTEN İBARET…
Gece bazen insanın zihni eski bir sandığı açar gibi açılıyor. Unuttuğunu sandığın bir dize, bir söz, bir hatıra çıkıp geliyor. Az önce aklıma Cengiz Numanoğlu’nun o sert ama ibret dolu dizeleri geldi.
İnsan gençken tartışmaların, kavgaların, ideolojilerin çok büyük şeyler olduğunu zannediyor. Kimin haklı olduğu, kimin güçlü olduğu, kimin sesinin daha çok çıktığı… Sanki bunlar hayatın en büyük meselesiymiş gibi.
Ama yaş ilerleyince insan başka bir gerçeği daha net görüyor:
Hayat dediğimiz şey, aslında bir misafirlikten ibaret.
Bugün birbirine “yobaz” diyenler, “gerici” diyenler, “çağdaş” diyenler, birbirini küçümseyenler… Yarın aynı toprağın altında yan yana yatacak. Çünkü mezarın kapısı tek yönlüdür. Tabutların tahliye kapısı yoktur.
Orada ne ideoloji var, ne kibir, ne de insanın dünyada putlaştırdığı şeyler…
Orada sadece insanın niyeti, vicdanı ve yaptığı iyilikler kalıyor.
Yaş aldıkça insan şunu daha iyi anlıyor:
Bu dünyada kırdığımız kalpler, söylediğimiz sert sözler, büyüttüğümüz kavgalar aslında ne kadar küçükmüş.
Emekli olunca zaman biraz yavaşlıyor ya…
İşte o yavaşlık, insana bazı gerçekleri daha berrak gösteriyor.
Hayat kısa.
Kavga uzun.
Ama mezar sessiz…
Haluk Cangökçe
06.03.2026
